یکی از اشکال اجرا در تاریخ نمایش، تئاتر خیابانی است. تئاتر خیابانی قبل از شکل گیری اجرا های رسمی در یک مکان ثابت و مراسیم آیینی و بومی در مکان های عمومی به اجرا در می آمد. تئاتر خیابانی یک سرگرمی دیرینه در جهان است که طرفداران گسترده ای دارد.
تئاتر خیابانی در تاریخ تئاتر
اکثر کشور هایی که دارای تاریخ قابل توجهی تاریخ تئاتر هستند در وهله اول در مکان های غیر رسمی و عمومی تئاتر ها را اعم از نمایش های واگنی و کمدی های هجو آمیز به اجرا در می آوردند.
تئاتر خیابانی گونه ای از نمایش به شمار می رود که از بطن و متن اقشار مختلف سرچشمه می گیرد و بر اساس انگیزه های بروز و ظهور آن کارکرد های مختلفی اعم از اصلاح رفتار های اجتماعی داشته است.
این نوع تئاتر در سال های نخست قرن بیستم به دنبال جنگ جهانی اول و انقلاب شوروی در آمریکا رواج پیدا کرده است. تئاتر خیابانی با هدف تبلیغ و ترویج تفکر های اجتماعی و سیاسی اجرا می شده است و در آن مواضع مختلف انقلاب بیان می شده است.
تئاتر خیابانی در دنیای معاصر
در دنیای معاصر تعریف تئاتر خیابانی کمی استقلال یافته است و همانگونه که از نام آن مشخص است به اجرا یک نمایش در مکان های عمومی، معابر، پارک ها، ایستگاه های وسایل حمل و نقل عمومی و ... تئاتر خیابانی اطلاق می شود.
اجرا های خیابانی در اروپا به ویژه ی در کشور هایی نظیر آلمان، فرانسه و هلند رواج گسترده ای دارد. به جرئت می توان گفت این اجرا غیرمادی ترین نمایش است.
در تئاتر های خیابانی گیشه به طور کامل حذف می گردد و رابطه خالص تری بین مخاطب و اجرا کننده شکل می گیرد.
بهتر است بدانید که تئاتر خیابانی تنها به تئاترهایی اطلاق نمی گردد که در خیابانها اجرا شوند. حتی خرده نمایشهایی که در فرهنگ و سنت ایران از قدیم وجود داشته است مانند نقالی و معرکهگیری تنها برای سرگرمی بوده است و نمیتوان آنها را تئاتر خیابانی نامید. زیرا این نوع تئاتر نوعی تفکر سیاسی و اجتماعی را منتقل میکند.
این تئاتر به هیچ وجه دارای میزانسن و طراحی صحنه نیست و هدفش انتقال حرفهایی از اجتماع است که به مذاق طبقه حاکم خوش نمیآید و روح معترضی دارد.
طرح نمایشنامه و پیروی از یک اصول خاص در تئاتر خیابانی بسیار نمادین، شوکآور و همچنین خلاصه است و اگر این ویژگیها را نداشته باشد و دارای یک روح اعتراضی سیاسی نباشد تئاتر خیابانی قلمداد نمی شود. به دلیل گستردگی مخاطبان و محل اجرای این تئاتر برای اقشار مختلف جامعه میتوان از این طریق زبان تئاتر را به مردم شناساند و راهی برای آموزش پیدا کرد اما همین موضوع مسئولیت سنگینتری بر دوش بازیگران و کارگردان میگذارد. چراکه باید جذابیت اجرا به قدری باشد که مخاطبی که در حال گذر هم هست جذب شود و برای چند دقیقه هم که شده به تماشای اجرا بایستد.
در این گونه تئاترها بداهه بازیگران نقش اساسی دارد و همچنین نیاز به طراحی لباس، نور ،چهرهآرایی و طراحی صحنه نیست. بازیگرها بر اساس موضوعهای از قبل در نظر گرفته شده شروع به نمایش در مکان و زمانی خاص میکنند. علاوه بر این، متن نمایش کارگردانی و بازیگری در همان مکان خاص به موازات هم پیش میروند. نمایش خیابانی متکی به حضور تماشاگران است. آنها میتوانند خود بخشی از نمایش باشند و داستان را پیش ببرند.
هنرمند تئاتر خیابانی سعی در آزاد ساختن روح خود دارد و در زندگی روزمره به دنبال ارائه آثارش است چرا که در بیشتر موارد حتی مردم متوجه برگزاری یک تئاتر خیابانی نمیشوند.
به طور مثال در پاریس هنرمندی به نام آگوستوبوال در یک فروشگاه بزرگ به همراه چند بازیگر دیگر نسبت به گران شدن و کمیاب شدن پوشک بچه اعتراض کردند که یکی از مشکلات آن زمان بود. طی این نمایش اتفاقی رخ داد و همه که از گرانی پوشک مینالیدند همزمان معضلات خود را مطرح کردند و این قضیه از دست بازیگران خارج شد. بیآنکه مردم متوجه حضور اولیه بازیگران شده باشند. این مسئله بعدا سر از روزنامهها درآورد و حضور مسئولان شهر را برای حل این مشکل به دنبال داشت. بنابراین این نوع تئاتر بسیار تاثیرگذار و موثر نسبت به مشکلات و معضلات روز عمل میکند و به بیان ساده و شفاف در پی اطلاعرسانی است.
تئاتر خیابانی بر آن است که مانند یک روزنامه یا برنامه تلویزیونی، با بیانی شفافتر برای آگاهیای بزرگ در سطح جامعه بکوشد و نمیخواهد فاصلهای بین مردم و خود ایجاد کند. بلکه سعی در برداشتن فاصلهها دارد و پیوندی متفکرانه میزند بین معضلات روز جامعه و مردم که خود حرکتی بزرگ و مثبتی در جهت آگاهسازی جامعه است.
یکی از اشکال اجرا در تاریخ نمایش، تئاتر خیابانی است. تئاتر خیابانی قبل از شکل گیری اجرا های رسمی در یک مکان ثابت و مراسیم آیینی و بومی در مکان های عمومی به اجرا در می آمد. تئاتر خیابانی یک سرگرمی دیرینه در جهان است که طرفداران گسترده ای دارد.
تئاتر خیابانی در تاریخ تئاتر
اکثر کشور هایی که دارای تاریخ قابل توجهی تاریخ تئاتر هستند در وهله اول در مکان های غیر رسمی و عمومی تئاتر ها را اعم از نمایش های واگنی و کمدی های هجو آمیز به اجرا در می آوردند.
تئاتر خیابانی گونه ای از نمایش به شمار می رود که از بطن و متن اقشار مختلف سرچشمه می گیرد و بر اساس انگیزه های بروز و ظهور آن کارکرد های مختلفی اعم از اصلاح رفتار های اجتماعی داشته است.
این نوع تئاتر در سال های نخست قرن بیستم به دنبال جنگ جهانی اول و انقلاب شوروی در آمریکا رواج پیدا کرده است. تئاتر خیابانی با هدف تبلیغ و ترویج تفکر های اجتماعی و سیاسی اجرا می شده است و در آن مواضع مختلف انقلاب بیان می شده است.
تئاتر خیابانی در دنیای معاصر
در دنیای معاصر تعریف تئاتر خیابانی کمی استقلال یافته است و همانگونه که از نام آن مشخص است به اجرا یک نمایش در مکان های عمومی، معابر، پارک ها، ایستگاه های وسایل حمل و نقل عمومی و ... تئاتر خیابانی اطلاق می شود.
اجرا های خیابانی در اروپا به ویژه ی در کشور هایی نظیر آلمان، فرانسه و هلند رواج گسترده ای دارد. به جرئت می توان گفت این اجرا غیرمادی ترین نمایش است.
در تئاتر های خیابانی گیشه به طور کامل حذف می گردد و رابطه خالص تری بین مخاطب و اجرا کننده شکل می گیرد.
بهتر است بدانید که تئاتر خیابانی تنها به تئاترهایی اطلاق نمی گردد که در خیابانها اجرا شوند. حتی خرده نمایشهایی که در فرهنگ و سنت ایران از قدیم وجود داشته است مانند نقالی و معرکهگیری تنها برای سرگرمی بوده است و نمیتوان آنها را تئاتر خیابانی نامید. زیرا این نوع تئاتر نوعی تفکر سیاسی و اجتماعی را منتقل میکند.
این تئاتر به هیچ وجه دارای میزانسن و طراحی صحنه نیست و هدفش انتقال حرفهایی از اجتماع است که به مذاق طبقه حاکم خوش نمیآید و روح معترضی دارد.
طرح نمایشنامه و پیروی از یک اصول خاص در تئاتر خیابانی بسیار نمادین، شوکآور و همچنین خلاصه است و اگر این ویژگیها را نداشته باشد و دارای یک روح اعتراضی سیاسی نباشد تئاتر خیابانی قلمداد نمی شود. به دلیل گستردگی مخاطبان و محل اجرای این تئاتر برای اقشار مختلف جامعه میتوان از این طریق زبان تئاتر را به مردم شناساند و راهی برای آموزش پیدا کرد اما همین موضوع مسئولیت سنگینتری بر دوش بازیگران و کارگردان میگذارد. چراکه باید جذابیت اجرا به قدری باشد که مخاطبی که در حال گذر هم هست جذب شود و برای چند دقیقه هم که شده به تماشای اجرا بایستد.
در این گونه تئاترها بداهه بازیگران نقش اساسی دارد و همچنین نیاز به طراحی لباس، نور ،چهرهآرایی و طراحی صحنه نیست. بازیگرها بر اساس موضوعهای از قبل در نظر گرفته شده شروع به نمایش در مکان و زمانی خاص میکنند. علاوه بر این، متن نمایش کارگردانی و بازیگری در همان مکان خاص به موازات هم پیش میروند. نمایش خیابانی متکی به حضور تماشاگران است. آنها میتوانند خود بخشی از نمایش باشند و داستان را پیش ببرند.
هنرمند تئاتر خیابانی سعی در آزاد ساختن روح خود دارد و در زندگی روزمره به دنبال ارائه آثارش است چرا که در بیشتر موارد حتی مردم متوجه برگزاری یک تئاتر خیابانی نمیشوند.
به طور مثال در پاریس هنرمندی به نام آگوستوبوال در یک فروشگاه بزرگ به همراه چند بازیگر دیگر نسبت به گران شدن و کمیاب شدن پوشک بچه اعتراض کردند که یکی از مشکلات آن زمان بود. طی این نمایش اتفاقی رخ داد و همه که از گرانی پوشک مینالیدند همزمان معضلات خود را مطرح کردند و این قضیه از دست بازیگران خارج شد. بیآنکه مردم متوجه حضور اولیه بازیگران شده باشند. این مسئله بعدا سر از روزنامهها درآورد و حضور مسئولان شهر را برای حل این مشکل به دنبال داشت. بنابراین این نوع تئاتر بسیار تاثیرگذار و موثر نسبت به مشکلات و معضلات روز عمل میکند و به بیان ساده و شفاف در پی اطلاعرسانی است.
تئاتر خیابانی بر آن است که مانند یک روزنامه یا برنامه تلویزیونی، با بیانی شفافتر برای آگاهیای بزرگ در سطح جامعه بکوشد و نمیخواهد فاصلهای بین مردم و خود ایجاد کند. بلکه سعی در برداشتن فاصلهها دارد و پیوندی متفکرانه میزند بین معضلات روز جامعه و مردم که خود حرکتی بزرگ و مثبتی در جهت آگاهسازی جامعه است.
تاثیر موسیقی بر هوش و خلاقیت کودکان